Trouwceremonie met een Zuid-Afrikaans tintje!

Eigenlijk was Jaco van plan om maar een paar jaar in Nederland te blijven. Het Zuid-Afrikaanse bedrijf waar hij voor werkte had ook nog vestigingen in Singapore en Dubai, dat leken hem leuke vestigingsplaatsen. Totdat hij op een avond in 2013 in de Irish pub in Gorinchem Mirella ontmoette. Deze spontane Nederlandse dame bracht hem totaal van slag. Een jaar na deze ontmoeting zaten ze op een zomerse avond in mijn tuin. Straalverliefd vertelde Mirella over het romantische huwelijksaanzoek dat Jaco haar had gedaan in een citroenboomgaard in Italië. In december wilden ze gaan trouwen. Het moest een trouwceremonie met een Zuid-Afrikaans tintje worden.
Het was wel een heel gedoe om alle papieren van Jaco in orde te krijgen maar zijn familie in Zuid-Afrika hielp mee dus dat zou vast gaan lukken. We spraken af om contact te houden en het bruidspaar zou op zoek gaan naar mooie liedjes voor de ceremonie.
Al snel stuurden ze me een mailtje met een linkje naar een prachtig nummer van Laurika Rauch, een bekende Zuid-Afrikaanse zangeres. “As ek een dag oud is” Gaat over iemand die ooit terug zal kijken op haar leven en dan ziet dat elke glimlach en elke traan de moeite waard is geweest. Precies zoals Mirella en Jaco over 45 jaar op hun leven terug hoopten te kijken. Wat een geweldig lied, dat wilde ik graag zingen. Maar een flinke zoektocht op internet bracht me tot de conclusie dat hier geen bladmuziek Het zalmhuis trouwenvan te krijgen was. Gelukkig kon ik de muziek door iemand laten opschrijven en zou ik voor Jaco en Mirella dit toepasselijke liedje kunnen zingen, in het Afrikaans!
Twee maanden voor het huwelijk belde Mirella mij op. Ze had geweldig nieuws: ze was zwanger! Haar trouwjurk zou wat uitgelegd moeten worden maar dat gaf niets. Beiden waren ze dolblij met de komst van hun eerste kindje. Ze had ook minder goed nieuws: de geboorteakte die uit Zuid-Afrika gekomen was miste het juiste apostille en moest opnieuw worden aangevraagd. (Een apostille is een soort bevestiging dat het een officieel document is.) De tijd begon te dringen maar ze hielden de moed erin.
Wat zo een makkelijke beslissing was geweest: wij houden van elkaar, wij gaan trouwen!,bleek in de praktijk niet zo makkelijk uit te voeren. Wanneer een van beide partners niet uit Nederland komt zijn er heel wat documenten nodig uit het geboorteland. En om die te krijgen vergt soms  meer moeite dan je zou hopen.
Drie weken voor het huwelijk belde Mirella mij weer, en wat klonk ze teleurgesteld. De juiste papieren waren nog steeds niet binnen en het zag ernaar uit dat dit ook niet meer zou lukken voor hun trouwdatum. Ik probeerde haar wat op te vrolijken. Het zou dan een ceremonieel huwelijk worden en de ceremonie zou net zo mooi zijn. Maar ze baalde er nog steeds van. Zeker met het oog op haar zwangerschap wilde Mirella graag officieel getrouwd zijn.
De trouwdag naderde en het zou een mooie heldere decemberdag worden in het Zalmhuis te Capelle. Alles was klaar voor de trouwceremonie. De speech geschreven en de liedjes gerepeteerd met wendy, mijn harpiste. En toen kreeg imirella-jaco-door-patrick-ouwerkerk-201k een jubelende Mirella aan de telefoon: de papieren waren die ochtend binnen gekomen. Snel belde ik met de gemeente Capelle, waar het huwelijk zou plaatsvinden. Daar gingen ze met spoed aan de gang om alles in orde te maken.
Alle tegenslagen maakten uiteindelijk de ceremonie nog een beetje bijzonderder. Zielsgelukkig en een tikje nerveus stond Jaco te wachten op zijn stralende zwangere bruid, die door haar vader werd weggegeven. Er was een heel schattig neefje om de ringen te brengen. En Mirella en Jaco spraken elkaar geëmotioneerd toe. Na het tekenen van de officiële (!) trouwakte was hun geluk compleet. Als afsluiting van de ceremonie klonk het liedje van Laurika Rauch: “Die minuten en uren in een oogwenk voorbij, elke glimlach en traan is kosbaar vir mij!” Gelach en tranen waren er genoeg tijdens deze bijzondere ceremonie.

 

 

 

TrouwceremonieFoto`s Patrick Ouwerkerk   Locatie:Het zalmhuis, Rotterdam